ខេត្តព្រៃវែង៖បើតាម អ៊ំស្រី នួន ដេ ដែលរស់នៅក្នុងភូមិស្នេហ៍រៀន ឃុំស្វាយជ្រំ ស្រុកមេសាង ខេត្តព្រៃវែង បានលើកឡើងថា ការប្រកបមុខរបរត្បាញឈ្នាងនេះ គឺអស់រយៈពេលជាយូរឆ្នាំណាស់មកហើយ ដោយតាំងពីគាត់នៅពីក្មេងមកម្ល៉េះ។ អ៊ំស្រី ក៏បានបន្ថែមទៀតថា មុខរបរនេះមិនជាស្រួលប៉ុន្មាននោះទេ ដោយត្រូវកាប់ឫស្សីយកមកចិត បិទ ឱ្យស្អាត ទើបត្បាញចេញជាឈ្នាងបាន។ ក្នុងមួយថ្ងៃគាត់អាចផលិតបាន ១០ ឈ្នាង ក្នុងមួយឈ្នាងលក់ចេញតម្លៃ ៤,៥០០ រៀល។ ប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួននៅក្នុងស្រុកមេសាង ខេត្តព្រៃវែង នៅតែបន្តមុខរបរត្បាញ «ឈ្នាង» ហើយឧបករណ៍នេសាទបុរាណរបស់ខ្មែរមួយនេះ នៅតែមានសន្ទុះគាំទ្រពីសំណាក់ប្រជាពលរដ្ឋទិញយកទៅប្រើប្រាស់ដូចជា នេសាទត្រី និងតាំងលម្អក្នុងផ្ទះ ឬតាមរមណីយដ្ឋាន និងភោជនីយដ្ឋាននានាផងដែរ។ កត្តានេះហើយបានក្លាយជាកម្លាំងចលករដ៏សំខាន់ជួយទ្រទ្រង់ជីវភាពគ្រួសារ និងលើកស្ទួយសិប្បកម្មនៅមូលដ្ឋាន។ ចំពោះទីផ្សារឈ្នាងវិញ ឈ្មួញតែងតែកម្ម៉ង់ទិញជារៀងរាល់ថ្ងៃឲ្យតែមានប៉ុន្មានគឺយកទាំងអស់ ដោយមិនពិបាកក្នុងការលក់ដូរនោះទេ។ ចំណូលអំពីមុខរបរធ្វើឈ្នាងនេះ អាចជួយកាត់បន្ថយការចំណាយក្នុងគ្រួសារ បានមួយកម្រិតធំផងដែរ។ អ៊ំស្រីបានបញ្ជាក់ថា មុខរបរធ្វើឈ្នាងនេះក៏អាចជួយឱ្យស្ត្រី និងមនុស្សចាស់មានការងារធ្វើនៅនឹងផ្ទះ ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើចំណាកស្រុក ហើយអាចរកចំណូលមានស្ថិរភាពដល់គ្រួសារក្នុងការដោះស្រាយជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ ព្រមទាំងផ្ដល់ឱកាសដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយបានស្គាល់ និងចេះពីបច្ចេកទេសសិប្បកម្មបុរាណនេះផងដែរ។ សូមបញ្ជាក់ថា ការត្បាញឈ្នាង គឺជាសិប្បកម្មបែបប្រពៃណីរបស់ជនជាតិខ្មែរក្នុងការច្នៃប្រឌិតឧបករណ៍នេសាទ ឬសម្ភារៈប្រើប្រាស់ធ្វើពីឈើ និងឫស្សី ដូចជា ឈ្នាង អង្រុត ឬទ្រូ ដោយប្រើប្រាស់បន្ទះឫស្សីស្ដើងៗយកមកខ្វែង ឬត្បាញបញ្ចូលគ្នាឲ្យមានរាង និងទំហំសមស្របសម្រាប់ចាប់ត្រី ឬដាក់តាំងលម្អក្នុងផ្ទះ និងតាមភោជនីយដ្ឋាននានាផងដែរ៕

ព័ត៌មានទាក់ទង